Op ontdekkingstocht in zomers magnifiek Mongolië
Een artikel van Fred Vorstenbosch
Mongolië is bij veel toeristen uit het Westen onbekend en dus vaak onbemind, wat erg jammer is te noemen. Even wat summiere gegevens over Mongolië. Het land is zeker meer dan 45 maal groter dan Nederland en er wonen slecht circa 5 miljoen inwoners. Het merendeel van de mensen is jong. Men heeft dus de ruimte en dat zie je dan ook wanneer je met het vliegtuig over Mongolië vliegt, voordat men aankomt op de luchthaven van Ulanbataar.
Het meest bekend is bij ons: de Gobi woestijn en het feit dat de Mongolen onder leiding van de Djenkis Khan naar verschillende streken in zowel Azië als Europa op (roof)tocht geweest zijn. Ook de Prewalsky paarden (fok programma o.a. in Nederland) zijn zeer bekend bij de oorspronkelijke Mongolen. Mijn vlucht ging deze maal via Berlijn Tegel en na het overstappen direct door naar Ulanbataar..
De hoofdstad Ulanbataar is een mengeling van oude – voornamelijk Oost Europese gebouwen in Azië gelegen, geschilderd in de bekende licht blauwe -, gele – en roze kleuren en wat het voor mij echter zeer aantrekkelijk maakte waren de Boeddhistische Kloosters waarvan de oorsprong van hun geloof is gelegen bij de Dahlia Lama. Het verkeer is er erg druk en men kan goedkoper de taxi of het openbaar vervoer nemen. Voor bezoeken in het land kan men beter een vlucht boeken. De wegen zijn soms vol met kuilen maar er is ook een goede - grote weg - die na kilometers buiten de hoofdstad gewoon ophoud te bestaan. Een 4 wheel drive car is dan ook voor ons een must.
Mijn hotel, wel van praktisch alle gemakken voorzien (maar niet alles functioneert zoals het moet zijn) kent een zeer vriendelijk – en behulpzaam personeel. Wat ook belangrijk is, is dat het goed schoon is. Opmerkelijk is dat je elke dag een nieuwe tandenborstel in je badkamer vindt. Bij navraag blijkt dat de meeste toeristen die Mongolië bezoeken bestaan uit: zuid Koreaanse, Australiërs, Russen, Engelsen, Spanjaarden en Chinezen. Op dit moment komen er maar weinig Nederlanders en toeristen uit andere landen. Mongolië is een vakantieland voor ontdekkers, genieters, sportieve vakantievierders maar zeker ook voor de flora en fauna liefhebbers. De zomers zijn kort en kunnen warm zijn. Einde september kan het al beginnen met vriezen in het binnenland. Helaas heb ik slechts een klein stukje van dit onmetelijke land kunnen zien en ervaren en daarover wil ik vertellen.
Nadat ik in het hotel mijn koffer had uitgepakt en gemakkelijk het tijdsverschil van plus 7 uur overleefde, ging ik te voet op ontdekkingstocht. Het hotel is gelegen aan de Brug van de Vrede, waarop 2 gebeeldhouwde leeuwen staan. Het hotel ligt in de directe nabijheid van het beroemde treinstation welke verbindingen hebben onder meer tussen Moskou via Ulanbataar naar Peking. Nabij de ingang van het station staan zeer oude (stoom) locomotieven, die voor de hobbyisten een ware ontdekking zullen zijn.
Ik dacht bij mijzelf: hiermee zouden eigenlijk toeristische routes door het land mogelijk moeten zijn. Wie weet komt dat nog eens. Via een drukke straat, rijden gele – en anders kleurige taxi’s af en aan, je hoeft je hand maar op te houden en je hebt zomaar een taxi en vele oude -, maar zeker ook de nieuwste terreinwagens rijden snel aan mij voorbij. Vele auto’s zijn geïmporteerd uit Japan. Je kunt dat zien omdat het stuur aan de rechter zijde van de auto zit.
Op nog geen 10 minuten lopen vanuit het hotel, komt men al in het centrum van de stad aan (inwoners aantal circa 550.000) alwaar regeringsgebouwen (moderne – en oude stijl), musea, cultuur gebouwen, vele restaurants uit vele landen (dus niet alleen Mongoolse), Duitse bierkelders, kareoke clubs, hun aanwezigheid nadrukkelijk opeisen. Het woord vervelen is praktisch onmogelijk in het drukke Ulanbataar. Er is ook een modern warenhuis waar buiten Mongoolse artikelen ook vele Westerse – en Japanse goederen te koop zijn. Indien je een koopje wilt hebben, moet je niet in deze supermarkt zijn, maar daar waar de Mongolen zelf kopen en dat is op de zwarte markt, bestaande uit bruine zee containers alwaar allerlei koopwaar te koop wordt aangeboden, van groente en fruit tot een gekopieerde CD plaatjes aan toe.
Regelmatig worden in de straten allerlei koopwaar zoals gekopieerde CD ‘s, sigaretten en verder alles wat geld kan opleveren, te koop aangeboden en wel tegen dumpprijzen die dan ook nog onderhandelbaar zijn. Tussen het wandelende publiek val ik direct op. Eerst in verband met mijn lengte (de Mongolen zijn kleiner dan Nederlanders), maar ook in verband met het feit dat ik blauwe ogen heb en grijs haar. In tegen stelling tot de Mongolen die een platte – en kleine neus hebben, valt het formaat van de westerse neus (in hun ogen groot en puntig) behoorlijk op. De Mongolen hebben zwart haar, spleetjes ogen die meestal bruin van kleur zijn en vele vrouwen zijn behoorlijk slank. De vrouwen die ik ontmoette zijn behoorlijk inventief en zeker niet bang en onderdanig aan de mannen. Ze weten wat ze willen en dat laten ze ook graag horen. Je wordt heel gemakkelijk door de vrouwen uitgenodigd voor een diner, welke het dan wel de bedoeling is dat jij dat dan betaalt. Het uitgaan eten en drinken is goedkoop.
Ik heb me heel veilig gevoeld in Mongolië, zeker wanneer je dat vergelijkt met een bezoek aan andere grote wereldsteden waar het niet altijd verstandig is om gedurende de nacht zich op straat te begeven. Laat op de avond en gedurende de nacht is het nog druk op straat. Het leven lijkt zich veel te bewegen in het uitgaan in eetgelegenheden, biertuinen, met of zonder kareoke, maar zeker ook een bezoek aan het theater vindt men erg fijn.
Een bezoek aan het grote Boeddha complex, gelegen iets uit het centrum van de stad is een wereld op zichzelf. Monniken, gekleed in traditionele paarse kleding, met aan hun oren de steeds maar rinkelende mobieltjes, pratend met iedereen over alles en nog wat. Gebedsmolens die je kloksgewijs moet laten ronddraaien, terwijl je een gebed opzegt, aangeslingerd met de rechterhand. De fantastische kleuren van de vele gebouwen, rood – donker rood -, wit en vele andere kleuren. En wat dacht u van de vele in traditionele klederdracht gestoken Mongolen die hier hun gebeden de hemel in bidden.
In een van de hoge gebouwen op het tempelcomplex is een staande Boeddha met een hoogte van 26 meter puur gouden bekleding, bijeengebracht door de gelovigen, bestaande onder meer uit gouden ringen, oorhangers, kettingen en nog veel meer andere gouden attributen.
Na een bezoek aan dit Boeddha klooster (er zijn er veel meer kloosters in uitgestrekt Mongolië) kom je al snel met de beide benen weer op de grond en in de realiteit wanneer je eenmaal de tempel grond verlaat. De dagelijkse drukte van toeterende auto’s, het snel oversteken van de plaatselijke bevolking maar ook de paarden en wagens in het straatbeeld, mensen gekleed in westerse - maar ook in traditionele kleding, brengen je weer snel in de realiteit van het niet spirituele leven.
Ulanbataar is gelegen in een trechterdal, omzoomd door middel van hoge bergen waarin ook een zomerpaleis is te bezoeken. Het zou hier een ideale plaats zijn om in de winter te gaan langlaufen, echter men kent deze sport (nog) niet. De Nationale sport is worstelen (festival in Juli). Ook boogschieten, keihard op Prewalsky paarden racen, auto racen, motor rijden, vissen en jagen zijn mateloos populair bij de mannen.
Hoe ziet Mongolië er globaal volgens mij uit (althans dat wat ik gezien heb).
Natuurlijk de Gobi Woestijn: men denkt vaak dat er alleen maar zand is, echter dat is zeker niet waar. Natuurlijk zijn er zand bergen en duinen maar ook grazige weiden, veel wilde dieren in velerlei prachtige kleuren, prachtig blauw gekleurde meren waar het goed vissen is. IJskoude bergen, hete dalen. Van alles wat er op de wereld te vinden is, kan men bijna ook alles in Mongolië vinden.
Het wegennet in en rond en naar de grote plaatsen is vaak behoorlijk, echter wanneer men echt het binnenland ingaat moet men toch wel beschikken over een goede auto met een sterke motor en bij voorbaat een 4 wiel aangedreven auto. In geval van pech moet men zelf veel kunnen repareren. De wegenwacht zult u niet aantreffen.
Op een dag zijn we eerst zo’n circa 100 kilometer uit Ulanbataar gaan rijden, op weg naar Dugana Khad welke op circa 50 kilometer van de geplaveide weg is gelegen en alleen bereikbaar via autosporen van hen die er eerder geweest zijn. Onderweg tref je diverse steenhopen aan met daarop blauw kleurige vlaggen met soms op die stenen geld gedrapeerd of andere cadeaus. Het is een gebedsplek aan de weg gelegen. De gelovigen stappen hier uit, lopen 3 maal kloksgewijs om de plek heen, bidden en doneren en gaan vervolgens hun weg. Dat doneren kan ook zijn een paar krukken omdat je deze niet meer nodig hebt na een (wonderbaarlijke) genezing.
De grote weg is een tweebaans weg, vaak heel erg rustig en aan de zijkanten van de weg ziet men van tijd tot tijd diverse herders, al rijdend op hun Prewalsky paarden. Indien je pech hebt of een overnachting zoekt dan kan je op deze Nomaden rekenen. Ook al hebben ze praktisch geen geld of plaats in hun Kerr (tent die men in circa 15 minuten kan afbreken en binnen een half uurweer kan opzetten in een andere grazige weide) er wordt altijd gedeeld met vreemdelingen, zowel met hun voedsel als met slaapplaatsen. Men schuift gewoon een beetje op in de tent. Men maak geen onderscheid der seksen. Iedereen slaapt met elkaar in dezelfde tent, mannen of vrouwen. Zelf maken ze daar geen probleem van.
Maar indien U dat wenst krijgt u natuurlijk uw eigen Kerr tent.
Ik was dus op weg naar het tentenkamp Dugana Khad. Over een zeer hobbelig terrein ploegt onze Mercedes (geen 4 wheel drive) auto zijn weg. Indien je bijvoorbeeld naar de WC moet, is er natuurlijk geen WC service onderweg te vinden. Om te laten horen dat je nu wel erg nodig moet, zeg je tegen de chauffeur: ik moet even de paarden zien en dan weet hij dat je in het vrije veld gewoon even moet gebruik maken van het toilet die er overigens niet is (zoals ook niet de paarden). Er is ruimte in overvloed, men kan kilometers ver kijken en dan ook zelf waarnemen of er wel of niet paarden te zien zijn. Een andere uitdrukking in Mongolië om naar het toilet te gaan: ik ga op zoek naar de Rozen, met de wetenschap dat je er geen rozen zal vinden. In het vrije veld doe je gewoon je behoefte - ins blaue hinein - en de Mongolen hebben daar geen problemen mee.
Na aangehobbeld te hebben in de auto komen we uiteindelijk aan bij het Kerr dorp.
Zo’n 20 tenten staan in een vlak veld opgesteld nabij de keuken - en restaurant tent.
Het personeel van Dugana Khad staat al op ons te wachten en kort er na krijgen we onze Kerr (tent) aangewezen. In de tent staan 4 goede bedden (met matrassen en warme dekens) en tafeltje met een kan water en glazen er op, rondom en een potkachel (allesbrander) waarin snel droog hout wordt aangestoken om de temperatuur voor de koude komende nacht op te warmen. Buiten de tenten is een gebouwtje met toiletten en koude en warme douches.
Overdag leert men onder meer paardrijden, boogschieten of men kan in het ontspanningsgebouw diverse sporten beoefenen en / of kaarten, dit alles onder het nuttigen van bijvoorbeeld een lokale wodka of een kopje boterthee. Natuurlijk is er een restaurant tent waar regelmatig een entertainment show wordt gegeven bestaande uit folklore, typische zang (door middel van kop en keelstemmen), acrobaten, en waar goed gegeten en gedronken kan worden. Dugana Khad is gelegen in een onmetelijke groene grazige ruimte waar het voor de natuurvorsers perfect verblijven is. Vanuit Dugana Khad worden diverse trektochten en excursies aangeboden zoals een bezoek aan een lokale fabriek waar men geiten wollen artikelen maakt en verkoopt.
Einde September kan het in de ochtend al weer koud zijn want, al kan al rijp op het gras liggen. Maakt u geen zorgen, de potkachel in de tent maakt het binnen enkele minuten weer behaaglijk warm. Mijn medereizigers, Mongolen, weten precies hoe die kachel werkt en stoken hem dus op totdat er een behaaglijke temperatuur heerst in de tent.
Mongolië is een land waar, zeker voor natuurmensen, ontdekkingsreizigers, levensgenieters, zeer veel te zien en te beleven valt. Denk aan gastvrije mensen, bezoeken aan een Mongoolse familie, oude tradities – waarden en normen, veiligheid, ontdekkingen en vriendschap.
Lees ook: Op ontdekkingstocht in winters magnifiek Mongolië