Reisverhaal (Deel 2)
Een volgende dag - Astrakan is gelegen aan de samenloop van verschillende rivieren en diverse kanalen en stroompjes. Soms dacht ik enige typische stukjes Nederland hier aan te treffen. Naarmate de Wolga dichterbij de Kaspische Zee komt, komen er nog meer waterwegen bij. Ze stromen, zoals de Nijl in Egypte, in een Delta in de nauwelijks zoute Kaspische Zee. De Kaspische Zee kan meer dan 400 meter diep zijn op verschillende plekken en er leven Zeehonden in. De Kaspische Zee is eigenlijk een Zeer grote binnenzee, dus een meer. Vroeger was de Kaspische Zee wel een Zee en dat was in de tijd dat de rivieren ver buiten hun oevers traden en er een rechtstreekse verbinding was met de Zwarte Zee.
In Astrakan stad zijn er vele kanalen waar men rondvaarttochten op kan maken. Rondom de rivieren en in de Delta is het land zeer vruchtbaar en tot diep in het verleden hebben hier verschillende volkeren geleefd, zoals de Perzen, de Turkmenen, de Tartaren, Mongolen, Chinezen maar ook Turken. Door vele westerse nationaliteiten wordt in de Wolga delta gevist, waar onder Fransen. De rivierdelta biedt een grote keur aan flora en fauna, waaronder de Lotusbloemen. Er worden de zogenaamde all-in visreizen aangeboden met alles er op en er aan, zodat de visser optimaal kan genieten van de vissport en het entertainment er na. Wil je zelf organiseren, dat kan natuurlijk ook, maar om in de Delta te komen, welke gelegen is op ongeveer 70 km. vanuit de stad, heb je toch vervoer nodig.
Ook voor zeer kleine groepjes biedt de tour operator haar diensten aan.
In de regio Astrakan kunt u bijzonder mooie en zeldzame vogels ontdekken, dus voer voor ornithologen. Ook wordt er gejaagd op klein en groter wild. Wenst u wel fauna te zien maar er niet op willen jagen, misschien is een fotosafari iets voor u. Ik heb dit laatste gedaan en dat is geweldig. Eerst een rit vanuit de stad naar het haventje van de Wolga die op 50 km. van de stad is gelegen. Vervolgens met een snelle boot over de snelstromende rivieren voor een boottocht van circa 20 km. Naar een drijvend hotel op de Wolga. We worden daar zeer prettig ontvangen. Brood met kaviaar en natuurlijk een glaasje wodka wordt ons ter verwelkoming aangeboden. Ik heb de hele hotelboot mogen zien. Er zijn luxe - en standaard kamers. Er is een restaurant waar ik heerlijk gegeten en gedronken heb. Hier geldt: vissersmensen onder elkaar, echt genieten van hun sport en 's avonds een drankje en kareoke.
De rust en de stilte kan je hier proeven en ruiken. Geweldig wat een feest van heerlijkheid.
Na enige uurtjes te hebben rondgevaren, komen we weer terug bij de hotelboot. Een visser laat zijn vangst zien waaronder een karper van 30 pond. Geweldig om dat te zien. De karper krijgt zijn vrijheid terug nadat hij eerste gefotografeerd en gewogen is. Even later komt er een andere vissersboot aanleggen. In de boot is er een natte ruimte voor de vangst. In nog geen twee uur vissen blijkt de natte ruimte, met stromend rivierwater, geheel te zijn gevuld met witvis.
We zijn naar het lokale etnografisch museum gegaan. Hier trof ik een galerij van met authentieke kleding aan van de verschillende bevolkingsgroepen die hier leven en geleefd hebben. Veel gekleurde kleding, maar het belangrijkste is de unieke goud galerij, die zwaar bewaakt wordt door ingangshekken en een wacht in uniform. Dus deze goudschat moet wel heel belangrijk zijn. Er zijn diverse gouden gebruiksvoorwerpen, halsbanden, beslag voor paarden en siervoorwerpen zoals ringen, armbanden en oorijzers te zien. De rijke krijgslieden droegen toen ook gouden brede polsbanden waaronder, ter bescherming van het eigen huid, mensen - en/of runder huid was gespannen.
Astrakan regio is een eldorado voor mensen die interesse hebben in opgravingen. Eigenlijk kunnen ze experts in dit vakgebeid heel goed gebruiken.
Een volgende dag. Russisch Aziatische volkscultuur! We laten de stad achter ons en rijden over een redelijke autoweg. Verschillende kleine dorpjes, een steenfabriek die zijn klei betrekt uit eigen grond nabij de fabriek. Van deze klei worden niet alleen stenen gemaakt maar ook gebruiksvoorwerpen zoals stenen fluitjes. We rijden nu door de steppen waar na een tijdje een begraafplaats opduikt van de Kazakken.
De Kazakken wonen in houten huizen, wanneer ze begraven worden, is dat een stenen gemetseld graf dat op de aarde staat. Vele kilometers alleen maar steppen. Na nog meer kilometers houdt de weg plotseling op en gaat over in een zandweg die op dit moment meer weg heeft van een modderpoel, omdat het vannacht geregend heeft. De Russen zijn aan die zandwegen gewend e n nemen de obstakels zonder enige problemen. Na enige tijd komen we aan in een wat ver van de buitenwereld gelegen dorpje, waar ook een steenfabriek is.
Links - en rechts van de weg wat huizen en flats uit de Sovjet tijd. De chauffeur rijdt na een tijdje plotseling linksaf een oprijlaantje op waar een monument voor de gevallen van de 2e wereld oorlog.
Later op deze dag zijn we naar de Wolga gereden. Om een bezoek te gaan brengen aan de cruiseschepen die daar lagen. Deze cruiseboten bieden vele mogelijkheden aan zoals een korte trip naar Wolgagrad, Moskou tot zelfs tot Sint Petersburg. Op de route tot Moskou worden 12 sluizen doorvaren wat indrukwekkend moet zijn. De boten die ik gezien heb zien er goed onderhouden uit. Wie geen luxe eist en dus een onvergetelijke Wolga reis wenst te maken kan vanaf deze boten in oude stijl gaan genieten. In 27 uur tijd vaart men van Astrakan naar Wolgagrad en in 20 uur tijd van Wolgagrad naar Astrakan.
Op de grootste boot kunnen circa 230 mensen meevaren en overnachten, hiervoor zijn circa 40 personeelsleden aan het werk. Verwacht geen luxe ook al klinkt de term van eerste klas hut of suite naar een hogere kwaliteit. Dit heb ik niet aangetroffen, maar ik heb ook niet alle schepen op de Wolga gezien. Dus als U een eerste klas uitzicht op en rond de Wolga wenst te ervaren, kunt u ook accepteren dat de kwaliteit anders is dan de luxe boten die op de Rijn varen.
Een andere dag. In Astrakan zitten de kerken, zeker op Zondag, helemaal vol. Kruisjes worden geslagen bij het binnenkomen van de kerken en hetzelfde gebeurt wanneer men de kerk verlaat. In de kerken (zonder banken of stoelen) worden offergaven gegeven voor de armen mensen en dat gebeurt vaak in natura. Kaarsjes worden gebrand voor de overledenen en de levenden. Koren zingen zonder orgelmuziek. Het is de dag van de gelovige jonge - en oude mensen en alles wat er tussenin zit. Naar de kerk gaan, met al zijn iconen en fresco’s is een feest.
In de uitgang van de kerken bevinden zich verkoopstalletjes alwaar icoontjes, kruisjes, boeken, alles wat met de kerk te maken heeft, verkocht. (En zeker niet alleen aan de toeristen). De mensen zijn heel gelovig en bidden en genieten van het samenzijn. De dienst duurt lang. Je kan gewoon even de kerk uitgaan voor een sigaretje te roken en daarna gewoon verder aan de dienst deel te nemen.
Maar na de kerkdienst gaan de mensen gewoon naar de markt inkopen doen, op de dag van de Heer kan je gewoon boodschappen doen. Arme mensen hebben niet altijd een koelkast en verse vis en groenten worden vers op de markt,die iedere dag open is, gekocht. Werken op Zondag mag hier wel. Er is een openluchtgedeelte en een markt in een grote loods. Alles is hier te koop. Van hoeden en petten tot dameskorsetten, etc. u kent het liedje wel. Denkt nu niet dat het hier er niet leuk uitziet. De fruitstal staat er bij mij zeer gekleurd op, frisse appelen, sinasappelen, kiwi, banaan, u zegt het maar. Er is ook een versruimte voor vis. Al eerder vertelde ik U over mijn bootreis en het vissen op onder meer karper aldaar. Daar ving men een karper van rond de 30 pond. Hier op de markt liggen misschien wel over de 100 karpers met minimaal hetzelfde gewicht en meer tot 50 pond.
Ook opvallend is de enorme kleurenpracht van de vers gesneden groenten. Er wordt ook vlees op de markt verkocht, ook met veel vetranden er omheen. Dat doet me denken een de maaltijden die ik vroeger bij mijn ouders had. Vlees gesmoord of gebraden in eigen vet.
Bij het diner die avond krijg ik ook een enorm stuk vlees met een geweldige vetrand eromheen. Ik snij het er van af en eet het niet op.
De voorlaatste dag in Astrakan. Dit is opnieuw een ontdekking van wereldformaat voor mij. Via een excursie ga ik naar de binnenlanden van Astrakan. Dit is mijn dag ervaring.
Na het verlaten van de stad rijden we nu nog over goede wegen. Inmiddels bieden de steppen zich aan ons aan, overal lopen er loslopende kamelen en soms wat ezels. Ergens zal er wel een eigenaar zijn, denk ik, maar in deze onmetelijke vlakte kom je deze niet zo maar tegen. De steppe ruikt naar lavendel maar ook naar kamelen.
We rijden een dorpje binnen en bezoeken een groene moskee. Er wordt mij aangeboden om de minaret te beklimmen zodat ik een beter overzicht over het dorp krijg. De hoge trappen in de smalle minaret vallen mij direct op. Na vele treden hebben geklommen sta ik, na het openen van een smalle deur, op de smalle ring van de minaret. Ik stoot mijn hoofd aan de luidspreker en heb daarna een prachtig overzicht over het dorpje. Ik vind het een zeer aparte belevenis dat ik dat mag doen.
Iets verder in de straat staat een prachtige nieuwbouw Kathedraal. De oude - historische kathedraal is in de Sovjet periode als garage gebruikt geweest en is daarna van de aarde verdwenen. Ik ontmoet de priester van de kerk welke in crème kleurige kleding rondloopt. Ik mag van hem foto’s maken - en er worden foto’s van hem en mij gemaakt. Ook mag ik eindelijk foto’s in een kathedraal of kerk maken. In de kerk zijn prachtige oude iconen. Aan een wordt speciale aandacht gegeven. Deze oude icoon, die zichtbaar donker is geworden door het roeten van kaarsen en heeft gestaan onder andere negatieve invloeden, wordt ieder jaar, zonder dat men er iets aandoet, steeds lichter en oorspronkelijker van kleur. In dit plaatsje, en ver er omheen, gelooft men dat dit een wonder is. In een apart kapelletje hangt een icoon van Maria welke gevat is in zilver. Ook deze oorspronkelijke icoon heeft, zeggen ze hier, geneeskrachtige waarde. Naast de icoon is de heilige olie te vinden, De priester neemt een penseeltje, doopt die in de heilige olie en geeft met het penseeltje een kruisje op mijn voorhoofd. Als presentje krijg ik van de priester een flesje met heilige olie voor thuis mee.
Lees ook: Astrakan Reisverhaal (Deel 1)