Fred Vorstenbosch in Authentiek Rusland te Vologda (deel 2)
Reisverhaal
Een andere dag. Vologda is circa 850 jaar oud en heeft uit zijn nabije - en verre verleden, vele kunstschatten die netjes bewaard zijn gebleven in de diverse musea. Aan de rivier staat een wit gebouwtje en dat blijkt het huisje te zijn van Tsaar Peter de Grote (die ook in Nederland geweest is om schepen te leren bouwen). Hij heeft ook in Vologda Nederlandse molens laten bouwen, echter die zijn niet meer (werkend) te vinden. Ook Tsaar Iwan de Verschrikkelijke heeft in Vologda gewoond. (en huis gehouden). Hij wilde in Vologda begraven worden echter dat is niet doorgegaan.
De provincie Vologda is niet een kleine provincie zoals wij dat kennen, maar het is heel groot, 70% van de Oblast bestaat uit dennen - en berken bomen. Men zal heel veel kilometers moeten rijden om deze hele Oblast te gaan doorkruisen en bezoeken.
In de Oblast Vologda is er een speciaal stadje die geheel gewijd is aan Vadertje Vorst en waar hij zijn residentie heeft in een modern houten kasteel, die gemaakt is van horizontaal verwerkte houten palen. De kinderen in Rusland weten hem te vinden, je hoeft alleen maar een enveloppe te adressen aan Vadertje Vorst en hij komt ter plekke aan. In de brieven aan Vadertje Vorst staan kinderwensen, zitten tekeningen, etc. De wens van vele kinderen is om eens echt Vadertje Vorst te gaan ontmoeten. Daar moet je dus voor vele kilometers reizen en er is nog een zeer belangrijke conditie om vadertje Vorst te kunnen ontmoeten, het moet gesneeuwd hebben en het moet vriezen.
De afstand van Vologda stad naar vadertje Vorst bedraagt 452 kilometer enkele reis, dus een hele onderneming. In het postkantoor van Vadertje Vorst komen miljoenen brieven jaarlijks aan en allen worden verwerkt en beantwoord door Vadertje Vorst persoonlijk (of diens assistenten).
Zelf had ik het plan opgevat om naar Vadertje Vorst te gaan, helaas geen sneeuw, dus geen bezoek aan hem. Hij zal me wel missen denk ik. De kans om een Nederlander te treffen voor hem moet toch wel heel uitzonderlijk zijn. Ook in de streek rond de stad Vologda is een piep klein dorpje. Hier leeft de Goede Heks en ze is te bezoeken. Ook hierheen komen bussen vol met kinderen. Elke maand wordt er een nieuw sprookje rond de aardige heks opgevoerd aan de bezoekers. Voor kleine kinderen, voor Opa en Oma, voor vader en moeder, is dat een geweldig dagje uit.
Even iets over trouwen en / of samenwonen. Samenwonen is vaak meer populair bij de jongeren dan trouwen, aldus de vertaalster (ze is 31 jaar jong). Een samenlevingscontract is er niet, dus als er een kind van komt, en pa vindt dat deze relatie hem niet meer zint, dan gaat hij gewoon weg en laat de vrouw met kind gewoon achter. Hij zal best wel een soort van alimentatie moeten betalen maar dat zal niet veel zijn (weer naar zeggen van mijn vertaalster) want het salaris van de man welke wel 100% door zijn baas aan hem wordt uitbetaald is voor 90% zwart en dus slecht 10% officieel en over het officiële salaris krijgt de vrouw met kind dan haar alimentatie. Dus hier is scheiden meer dan lijden.
Een andere dag. Om 08.00 uur ontbijten we, om 08.30 uur staat in de planning om een verder weg excursie te gaan maken.. De rit voert ons door eeuwig ruisende dennen - en berkenbossen, waar, zoals eerder gemeld, heel wat groot - en klein wild te vinden is. We zijn onderweg naar een van de grootste kloosters in het Oblast en de afstand die we moeten overbruggen is circa 120 kilometer enkele reis. Na circa 1,5 uur rijden zien we het uitgestrekte complex voor ons liggen. Na koffie gedronken te hebben, staat onze Duits sprekende vrouwelijke gids op ons te wachten. Ze verteld ons dat ze ook gids is geweest voor de Duitse regering die hier ook op bezoek geweest is en voor haar President , de heer Poetin, verteld ze trots.
Het grote kloostercomplex moet in het verleden, en nu ook, heel wat kunstschatten (gehad) hebben. Wanneer we onder de entreepoort lopen, verteld ze ons alvast dat wanneer we onder deze poort lopen, dat onze zonden, gedaan in het verleden, nu zullen worden vergeven (dus niet de zonden die in de toekomst zullen worden begaan, grapte ze er heimelijk achter aan).
De muren zijn heel dik en kennen ook schietgaten, ter verdediging tegen aanvallers. De totale lengte van deze verdedigingsmuren rondom het kloostercomplex, welke aan een meer is gelegen aan 1 zijde, bedragen 2 kilometer. Binnen in het complex zijn diverse kerkjes en kloosterkamers. Er woonden tot voor kort 3 monniken in dit enorme complex. Een van 30 jaar, de andere van 36 jaar en de oudste was 60 jaar. De laatste is niet al te lang geleden verhuist naar een ander klooster - en kerk complex. Het werd hem allemaal veel te druk en kon zich niet meer concentreren op zijn gebeden..
De buitenlandse toeristen komen via luxe excursieboten, die vanuit Sint Petersburg via Vologda naar Moskou varen, doen allemaal dit enorme kloostercomplex aan en dat werd hem veel te druk. Het klooster kent vele (buitenlandse) bezoekers, die allemaal de grootte van het complex komen aanschouwen en natuurlijk in de rondleiding alle iconen en fresco’s en andere gebruiksvoorwerpen komen aanschouwen.
Na het bezoek aan dit enorme klooster, gaan we toch nog even kijken waar de zonderlinge kloosterling nu alleen woont. Het complex is ook gelegen aan het rimpelloze meer omrand door berkenbomen. Ook hier zijn wandschilderingen en diverse iconen te vinden.
Wij rijden een iets andere weg terug. Na een hele tijd gereden te hebben, komen we bij het Etnografisch museum aan. Het is eigenlijk al gesloten, maar met wat praten mogen we snel naar binnen zodat we toch nog het een en ander kunnen zien en fotograferen. Het Etnografisch museum bestaat uit een verzameling aan oude houten huizen, die vroeger elders in de Oblast gestaan hebben. Daar zijn afgebroken om in het Etnografisch museum weer te worden opgebouwd. Deze oude huizen hebben nog een extra taak. Je kunt gedurende het weekend zo’n oud houten huis huren voor het vieren van bijvoorbeeld je bruiloft.
Hierna gaan we nog wat eten. De maaltijd bestaat uit: salade, rode bietensoep, aardappelen met erwtjes + wiener schnitsel, kop thee met zoete broodjes. De prijs voor deze maaltijd is 150 Roebel en dat is circa € 4,50.
Een andere dag. Kwart voor negen. Mijn vervoer, Irene en Tanya, staan al op me te wachten. We gaan de provincie in. In plaats van, zoals ik dat tot nu gedaan heb, richting Moskou te rijden, gaat de rit nu voor weer 120 kilometer, maar dan richting Sint Petersburg. Een heel goede snelweg danst over de heuvels en duikt daarna in de dalen. Onderweg, langs deze wel heel rustige weg, staan bushuisjes in de kleuren van de Russische vlag. Ze zijn heel schoon zonder vervuiling zoals je dat wel meer in Nederland tegenkomt. De wegen zijn weer omring door berken - en dennenbossen, althans op die plaatsen waar geen akkerland is. Zo hier en daar zijn wat kleine nederzettingen te vinden. Na circa 90 kilometer gereden te hebben, buigen we rechtsaf en gaan vervolgens plattelandswegen volgen. Hier en daar wat koeienstallen, verder nauwelijks bewoond. Hier heerst rust en nog eens rust, iets verderop toch nog een super grote boerderij. Ik krijg te horen dat hier Nederlandse melkkoeien staan, gekocht in Nederland. Mij wordt verteld dat de koeien het hier prima doen, toch is er een probleem. De Nederlands vrouwen (koeien) willen niet gedekt worden door de Russische heren (stieren) en dus komen er geen baby’tjes. Ik geef aan dat de oplossing misschien ook voor hen - KI - is. De boeren vertellen mij dat dit een dure zaak is en dat er hiervoor geen geld is.
Na circa 50 kilometer door het boerenland gereden te hebben, komen we uiteindelijk in het zeer kleine - maar zeer rustige dorpje, Sizjma, aan. Het kleine dorpje bestaat uit alleen maar houten huizen in een bonten kleurige pracht zoals oranje, blauw, geel, groen, etc. In het centrum is de kerk gelegen, men noemt het hier een kathedraal, echter naar mijn idee is deze kerk hiervoor te klein. De kerk moet nog aan de buitenzijde worden gerestaureerd. Verder staat er een gemeenschapshuis, waar films kunnen worden vertoond en of toneelspellen en andere activiteiten kunnen worden gedaan.
Het lijkt er op dat er verder niets in dit dorp gebeurd, maar dat is schijn en schijn bedriegt. Er is nu juist wel weer heel veel te doen, gemeten het formaat van dit dorpje, maar dat is niet zomaar gekomen, men heeft er (noodgedwongen) veel eigen iniatief ingestopt. Onder het communistische systeem was er werkgelegenheid en dus activiteit en dus reden om hier te blijven wonen. Het systeem in Rusland veranderde, werkgelegenheid verviel en het dorp dreigde leeg te lopen. Dorpelingen kwamen op het idee om aan de oudere bewoners te vragen om hun oude - en antieke zaken, welke ze in huis of op zolder hadden, onder te gaan brengen in de nog te stichten museumhuizen (die anders toch maar leeg kwamen te staan). De dorpelingen begonnen hun huizen, zolders en stallen eens kritisch bekijken en op te ruimen en er werd heel veel ouds en antiek gevonden en op die manier ontstonden de volgende musea:
- In de kerk wordt nu een gigantische (en zeer waardevolle) iconen collectie van vele formaten tentoongesteld. Er worden verhalen bij verteld zoals dat er bij verschillende iconen wonderen zijn geschied. Natuurlijk kan men in deze kerk ook aandenken worden gekocht en gedronken worden van heilig water.
- Een ander huis is ingericht met huishoudelijk attributen uit de oude doos en op de tweede etage is het textielmuseum. Op een grappige manier wordt hier over de gebruiksartikelen verhaald.
- Weer een ander huis is het bakkerijmuseum, voorzien van allerlei gebruiksvoorwerpen uit een lang vervolgen tijd.
- Weer een ander huis is een bier en drankmuseum. In dit mini plaatsje word zelf alcohol vrij en alcoholhoudend bier gemaakt en die krijg je iets later op de dag te proeven, gedurende de middag maaltijd. Tevens treft men in dit museumhuis een collectie overgrote (lege) wodkaflessen uit de oude tijd aan.
Na enige tijd over zanderige wegen en paden gereden te hebben houdt de weg op. Uitstappen en verder lopen. Iets verderop is een houten gebouwtje te zien, welke gelegen is aan een ijskoud (het is inmiddels bijna gaan vriezen) beekje.
In het open gebouwtje is een Heilige Bron althans dat wordt mij verteld. De mensen banen zich een weg door de modder en melden zich bij het houten gebouwtje. Een non staat hen op te wachten en bid met de mensen, en vanuit een grijze plastik emmer, waar inmiddels heilig bronwater in is, worden de mensen het steenkoude water over het hoofd in de nek gegoten. Iets later worden de handen in het steenkoude water gewassen. Spontaan worden schoenen uitgetrokken en waad men door het ijskoude stroompje. Men gelooft in dit heilige water dat men genezen wordt hierdoor. Ik heb er niet aan meegedaan.